Ik hou van het gevoel dat ik alle calorieën die ik in me heb aan het verbranden ben, door te fietsen met 2 graden buiten en alleen een dun jasje aan. Toch haat ik de winter, ik word er depressief van, ik kan lange mouwen dragen dus wil me vaker snijden. Daarbij komen er de verplicht-gezellig-doen- feestdagen, waar ik en HEKEL aan heb. Maar ik ga proberen om mezelf vrolijker te maken, en gelukkiger te worden. En triest genoeg is de enkele manier om dat te berijken, afvallen.

 

Ik ben verslaafd aan afvallen. Als ik het niet doe voel ik me heel erg slecht. Ik kan er niet zonder. Tenminste niet als ik single ben. Daar even over;

 

Ik had al eens verteld over Sander? De jongen met 100 littekens, een vriendin, het slechste vriendje op deze aardbol? Ik ben nu al 2 maanden met hem 'bezig', en begin verliefd op hem te worden. Hij zegt, dat ie het niet uit gaat maken, omdat ie niet met mij wil, omdat ie me dat niet aan wil doen, dat ik beter verdien. Maar ondertussen blijven we wel chillen en film kijken en bier drinken met s'n 2en. Ik weet dat ik hem niet als vriendje wil, en kan hebben, snap ook niet waarom ik me er zo kut door voel. Hij is iemand waar ik altijd naartoe kan en ondertussen kan ik m'n gang gaan met iedereen die ik wil, hij zal er altijd zijn. Hoezo vind mijn hoofd dit dan niet goed? Waarom kan ik het niet gewoon accepteren, de lol ervan beleven en ooit verder gaan met m'n leven met iemand die perfect voor mij is? Geen idee. Ik ga hier later nog op in, als ik het voor mezelf wat beter op een rijtje heb.

 

School gaat redelijk, ik begin een beetje meer aan m'n huiswerk te doen, zie er minder tegen op. De afgelopen toetsweek is wel verschrikkelijk slecht gegaan, voor sommige vakken. Maar de gemiddeldes zijn nog redelijk. Als ik nu echt m'n best ga doen, komt het wel goed denk ik. Ik wil wel echt dat het goed komt, en dat ik gewoon slaag dit jaar. Dan kan ik eindelijk een jaartje HELEMAAL niks gaan doen, of beetje werken ofzo, geld verdienen en chillen.

 

Afvallen gaat FUCKING SLECHT. Ik ga me er vanaf vandaag weer helemaal voor inzetten; afvallen. En een beetje school. Dat worden mijn hoofddoelen. Want als ik nu niet iets ga veranderen, word het helemaal niks met mij. Zo naar school. Nog even melk drinken, suikervrije energy kopen ergens, en dan hard m'n best doen op school, denk ik.

 

Met dat schema stop ik trouwens, ik kan me er niet aan houden. Ik moet gewoon op 1 ding concentreren, dat is niet eten. Dan komt het wel goed. Sporten ga ik 3 x in de week weer doen. Morgen een uur, donderdag een uur, zaterdag zo lang als ik tijd heb.

 

Eerst eens even; het gaat redelijk. Ik voel me best vrolijk, ondanks ik diep van binnen wel spontaan dood neer zou willen vallen. Maar, het gaat oké.  Nu mn weekend.

 

Vrijdag rond een uur of 7 naar S. gegaan, om daar films te kijken, te drinken, roken, en onverwachts een heel gesprek te houden over automutilatie. Hij zag mn arm, werd een soort van bezorgd boos, zei dat ik het niet meer moest doen. Zijn eigen armen zitten helemaal onder. En minimaal 100 littekens over z'n hele lichaam. Hij vertelde, dat als ik het nog 1 keer zou doen, hij me nooit meer hoefde te zien. Ik weet dat ie dat niet meent, maar hij gebruikt het als dreigement. Want hij weet dat ik hem niet kwijt wil, ookal heeft ie een vriendin.

 

Nou, verder nog veel gedronken, nog even naar een café geweest maar dat was gaar dus binnen 3 uurtjes waren we weer thuis, bij hem. Toen daar blijven slapen, niks gebeurd verder. Maar het is gewoon fijn, om te weten dat je niet alleen in zo'n groot bed ligt. Ik haat alleen slapen. Dus elke kans die ik heb om bij iemand te slapen, neem ik. Ookal is het bij vriendinnen. Heel gek misscchien, en niet dat ik dan met die vriendinnen ga liggen knuffelen haha, maar gewoon. Alleen slapen is kut.

 

Zaterdag lekker lang uitgeslapen en zolang mogelijk naast S. in bed blijven liggen, om vervolgens op te staan en naar huis te fietsen. Toen boodschappen gedaan met mn mama, waar ze heel blij mee was. Gelukkig kopen we altijd alleen maar gezonde dingen. Het ongezondste wat hier in huis is, is een zakje cracottes xd. Dus dat is fijn. Ik kan dus helemaal niet aankomen van wat ik thuis te eten krijg. Daardoor zie ik ook in, dat ik al m'n geld voortaan thuis moet laten, tenzij ik uit ga, of een bepaald iets ga kopen. Nieuwe regel dus; geen geld meet aan eten uitgeven/ervoor meenemen.

 

Die avond met m'n vriendinnen uitgeweest, was niet echt een geweldige kroeg maar verder wel gezellig. Was om half 2 al thuis, hahaha. Slecht van mij. Normaal hard tot half 5 minimaal door. Maarja, kan niet altijd zo zijn blijkbaar.

 

En vandaag heb ik helemaal niks gedaan. Ik wilde vandaag m'n kamer opruimen, sportschool, huiswerk, nog chillen ergens, en op tijd naar bed. Maar dat zat er allemaal niet in. Ik heb vandaag radeloos gekeken, was wel weer eens leuk om zo'n slecht geacteerde maar toch goede film met als onderwerp anorexia te zien. Ik vond het inspirerend. Daarbij heb ik mezelf weer een beetje bij elkaar geschraapt, en ga ik morgen mezelf weer helemaal op het afvallen, en hopelijk nog een beetje op m'n schoolwerk gooien. Want ik kan het wel. 

 

Slaap lekker nu lieve meisjes, vanaf morgen zal ik weer wat vaker een logje posten en jullie beter steunen. Ik ga er weer voor, JA ALWEER. Maar nu lukt het me! Zonder kilogrammen-doel, gewoon dun. Gewoon heel, heel erg dun wil ik worden. Ookal noemen mensen me al dun. Ik wil het dunner.

 

Fuck all the rules, i'm gonna do it my way anyhow.

Sorry als dit schokkend of vies is voor iemand <3.

 

Ja, het gaat dus helemaal niet goed met mij. Ik heb vanmiddag een mes gekocht, gewoon in de supermarkt waar ik een paar minuten daarvoor nog 2 uur had gewerkt. Cuz i didn't care rather they would see me or not. Morgen ga ik weer uit, ditkeer met mn vriendinnetjes, en eventjes geen jongens. Denk ik dan..

 

Het enige wat in mn hoofd zit is; snijdensnijdensnijden, bierdrinken, roken, snijden. Kanker gedachtes. Ik word helemaal gek hier. Even een paar foto's van mij; zodat jullie beetje een beeld bij me krijgen, als jullie dat willen?

 

 

Fuckmylife. Ik moet dit weekend echt iets aan school gaan doen. En bier drinken, of iets anders, sporten, met iemand zoenen, niet meer snijden, minder eten, mooier worden.

 

 

Ik weet het allemaal niet meer precies., Er is alweer veelste veel gebeurt in de afgelopen dagen. I wished i had allready wrote this down. Maar dit is dus het moment. Het word waarschijnlijk een verschrikkelijk lang verhaal, maar ik heb de tijd, aangezien ik al 3 dagen ziek thuis ben.

 

09-09-2011

Na de hele week al een soort van ruzie te hebben, ben ik op vrijdagavond naar hem toe gegaan, om te blijven slapen, en alles uit te praten. Waar de ruzie over ging; ik wilde op donderdag naar de bios met 2 vriendinnen(heb ik ook gedaan), en dat vond hij niet goed omdat het dan niet meer speciaal zou zijn dat hij dat hij dat weekend erop met me naar de bios wilde gaan. Toen ik vrijdag naar hem kwam, probeerde hij lief te doen enzo, maar ik kon gewoon niet begrijpen, hoe hij er serieus boos over kon worden, dat ik iets met m'n vriendinnen wilde doen. Dus ik ben de hele avond boos gebleven. Rond een uur of 12, half 1 (snachts) kwam het neer op heel veel huilen en diep nadenken, of ik er nog wel mee kon leven dat hij me nooit vrijheid gaf, en altijd zeurde als ik wat dan ook wilde doen. Oftewel, nadenken over het uitmaken of niet. Nogmeer huilen, hij troostte me, ik bleef boos/verdrietig. Toen had ie dr genoeg van en zijn we gaan slapen. Met zo ongeveer een meter dr tussen (in een 1.60m bed). Halve nacht wakker gelegen en gehuild. Kutnacht.

 

10-09-2011 

Volgende ochtend hij boos, ik boos. Gingen we opstaan, ontbijten. Ik had geen honger, wilde niks eten, at niks. Daar werd hij boos over. Weer over hetzelfde gepraat, gezeurd, gehuild. Ik boos geworden, heb 'm geslagen, zn keel dichtgeknepen, mn vuisten tegen de muur & deur aangeslagen daar. Ging ik weer aan tafel zitten, heb ik gezegd dat ie niet zo kinderachtig moest doen en me gewoon meer vrijheid moet geven, dat alles dan beter zou worden. Hij zei, dat ie me niet meer kon vergeven wat ik net had gedaan. Ik heb toen heel hard geschreeuwd dat het uit was. Nog een uur ofso zitten janken daar, dat ik het niet meende, dat ik gewoon heel boos was. Hij maar blijven zeggen dat ik z'n huis uit moest, maar ik wilde natuurlijk niet weg. Ik wilde gewoon niet, dat ik hem NOOOIT meer moest zien. Ik word nu ook zo gek zonder hem. Echt BLEEEEH. Anyhow, na veel janken, schreeuwen en ruzie, heeft hij dat ik mezelf even op moest knappen en we als vrienden naar de bios zouden gaan (we hadden in goede hoop de vorige dag al kaartjes gekocht), en als ik niet mee wilde gaan, ik hem 10 euro voor het kaartje moest geven en hij alleen zou gaan. Eenmaal in de bus, is hij nog 3 keer van gedachte veranderd of ik wel of niet mee mocht, maar uit eindelijk had ie toch geen zin om alleen te gaan. In de bios, ben ik genegeerd, gezoend, geliefd en gehaat. Was de raarste date ooit. Eenmaal uit de bios, heb ik nog een soort van gesmeekt op de weg terug naar het station (van pathé de kuip naar station rotterdan zuid, is ongeveer een kleine 20 minuten lopen), of ik nog een kans mocht, of hij me nog terug wilde, of hij álsjeblieft vrienden wilde blijven. Nee. Dat was het antwoord. Eenmaal op ons station aangekomen, hadden we nog 10 minuten voordat hij zijn bus moest hebben. Ik nog half jankend voor m gestaan op 't busstation, hij ook half jankend, omdat ie wist dat dat de laatste paar minuten zouden zijn die hij met mij had. Uiteindelijk nog een knuffel en een zoen gehad, en hij toen jankend de bus in, ik jankend naar huis gegaan. Het was defenitief uit.

 

Nu, inmiddels bijna 3 weken verder, gaat het totaal helemaal nergens naartoe met mij. Ik verneuk het enorm erg op school, ik ben al 3 dagen ziek met koorts en verschrikkelijke keelpijn. Omdat ik afgelopen weekend té los ben gegeaan, en waarschijnlijk van 1 van de 7 mensen waar ik mee heb gezoend, en een verlaagde weerstand door té veel drank, om half 7 gaan slapen en om 10 uur opstaan 3 dagen achter elkaar, een griep heb opgelopen. Mijn zinnen slaan nergens meer op volgensmij, m'n hoofd staat nergens naar. Mezelf gesneden, wat ik sinds het weer goed ging met mij en T. niet meer heb gedaan. Ik verkanker gewoon alles. Ik scheld te veel. Ik eet heeeel slecht, alhoewel ik daardoor afval, ik inmiddels 56 kilo weeg wat ik dan niet echt erg vind.

 

Daarbij, is er Sander. -Ja, ik noem gewoon namen vanaf dit moment. Mijn ex heette Thomas. Alhoewel ik afkortingen nogsteeds makkelijker vind met typen.- Hij heeft een vriendin, hij gaat vreemd met mij, en met zijn ex. Ik ben er, om zijn ego te strelen? Ik vind hem een soort van leuk, ik weet het niet. Dat mag niet, en dat heeft hij me heel fijn duidelijk gemaakt: '-mijnnaam-, ik wil je niet kwetsen he, ik moet zeker weten, dat je niet gaat denken dat ik het uit ga maken met mn vriendin voor jou. En ook als het uit gaat, gaan wij 2en niks krijgen. Dat weet je toch? Als je daar anders over denkt, moet alles nu stoppen, dan gaan we niet meer chillen, want ik wil je niet kwetsen, ik wil je niet nog meer kapot maken als dat je nu bent. '

FIJN. KANKERZOOI.  

 

En ja, ik moet nu iets aan school doen. MAAR DAT WIL IK NIET. En damn, wat een lang verhaal. Mijn vingers stoppen niet met typen.

Kankerzooi nummer 2.

 

Met thomas gaat het nu ehm, slecht? Af en toe whatsappt ie mij, om iets te zeggen wat ie écht niet kan laten, zoals wat ik wél en niet op mn facebook mag zeggen, omdat het hem pijn doet om me zo kapot te zien gaan. Ja, dat is lief en 't voelt als vroeger, toen we nog bij elkaar waren. En dat maakt het dus alleen maar erger voor mij.

 

FUCK MY LIFE, FUCK MY LIFE, FUCK MY LIFE.

Ik heb gister avond/nacht met 4 meisjes en 3 jongens gezoend. HELEMAAL NIET GOED DIT. Ik had heel veel drank op, en wilde gewoon even ontsnappen aan alles. Ik zit er zo doorheen.

 

Mis T. verschrikkelijk erg. Ik wil weer iemand om van te houden. Of iemand waar ik in ieder geval altijd bij terecht kan. Maar ik zou dus alles gaan uitleggen he. Hier komt het dan.

 

Aah bah. Nee. Ik wil het hier niet over hebben. Alleen maar slapen en drinken en losgaan, dat ik wat ik wil. Ik verpest mn leven en mn toekomst zoo hard he. Bah. Stomme ik.

 

IK WORD ZO GEK VAN MEZELF.

Het is uit met T. Ik heb het uitgemaakt, op zaterdag 10-09-'11. 2 weken geleden dus al. Ik ben er nogsteeds kapot van. Meer en meer begin ik hem te missen. Ik heb spijt dat ik hem niet op tijd terug heb genomen, toen ie me nog terug wilde. Ik mis hem zo verschrikkelijk erg.

 

En moe dat ik ben, altijd. Buikpijn ook, hoofdpijn, duizelig. Alles. Zwart-wit.

 

Kan niet helder nadenken nu, morgen middag probeer ik een heel uitgebreid logje te posten, ik zal alles uitleggen, voor degene die het willen horen dan.

 

Ik begin weer, ik ben er weer. Helemaal leeg, zonder gevoelens, zelfs zonder honger.